اسپارتاکیست جوان

اعتراضاتی که به برگزاری و اعلام نتایج انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری ایران از طرف توده مردم به دولت وقت صورت گرفت، منجر به بازداشت ها و کشتار بیرحمانه قشری از توده شد.
در حالی که لیست کاملی از بازداشت شدگان وقایع اخیر در دست نیست و به وابستگان از محل بازداشت اطلاعی نمی دهند، خانواده ها در نگرانی شدید و بی خبری این روزها را سپری می کنند.
با توجه به وضعیت کذا و اینکه کلیه متهمین با ارتکاب هر جرمی که به آن ها منسوب می شود حق دفاع برایشان باید محفوظ باشد و حق انسانیشان محترم شمرده شود، بر آن شدیم با ایجاد کمپینی به دور از مسائل سیاسی از حقوق هر فرد دفاع کرده و آن ها را تحت پوشش کمیته حقوقی کمپین قرار دهیم.

اهداف کمپین:
1- اعلام اسامی افراد بازداشت شده در تجمعات معترضانه به نتایج دوره دهم ریاست جمهوری
2- حفظ حقوق انسانی و شهروندی متهمین
3- اعطای حقوق بدیهی بازداشت شدگان از قبیل اعلام وضعیت فعلیشان، حضور وکیل در جلسه دادگاه و ...
4- اتخاذ موضع گیری حقوقی و شفاف از طرف نهادهای قانونی با بازداشت شدگان وقایع اخیر

امضای این بیانیه به منظور حمایت از حقوق بازداشت شدگان وقایع اخیر است.

http://azmcampeyn.blogspot.com

 

زنان پرولتر، فقیر ترین فقرا! ناتوان ترین نا توانان! به مبارزه برای رهایی زن و نوع بشر از ترس و دهشت سلطه بورژوازی بپیوندید! سیوسیال دموکراسی به شما جایگاه افتخاری می دهد! به خطوط مقدم، به سنگر ها بشتابید.(رزا لوکزامبورگ)

امسال هم مارس فرا رسید و طبق معمول از همه آن بوق و کرنا های کر کننده وی او ای نشین ها و دار و دسته هاشان چیزی جز خاموشی مضحک باقی نماند.اگر سال پیش در دانشگاه دانشجوهای چپ مراسمی داشتند امسال با سرکوب رژیم همان هم نشد و تنها کنگره ای همانند سال پیش برگزار شد

از شما یاران همیشگی دعوت می شود ما را در برگزاری هرچه بهتر  همایش و تلاش برای ساختن زندگی بهتر و شادتر که حق همه ی انسان هاست  همراهی کنید.

  منتظر شما  هستیم

کانون دفاع ازحقوق زنان وکودکان

چندی است که مساله اعدام کودکان به محور اصلی بحث های بسیاری از سازمان های بین المللی حقوق بشر و فعالان اجتماعی در ایران و سایر نقاط دنیا تبدیل شده است.

اعدام چندین کودک در چند وقت اخیر نیز به این بحث دامن زده و موافقان و مخالفان چنین مجازاتی را به صحنه بحث و گفتگو کشانده است. با توجه به اینکه مساله کودکان مجرم و شیوه برخورد با انها می تواند تاثیرات متفاوت و ریشه ای در جامعه داشته باشد کانون دفاع از حقوق زنان و کودکان تهران بر خود می داند تا نظرات و جهت گیریهایش را نسبت به این مساله به صورت شفاف بیان دارد و ما از همه فعالین در این زمینه خواهشمندیم که ما را در این امر یاری رسانند.

اعدام مساله ای است که از دیر باز به عنوان مجازات جانیان خطرناک و به عنوان اشد مجازات برای یک فرد در نظرگرفته می شده. در واقع جرمهایی که به خاطر آن افراد اعدام می شوند می تواند از دزدی یک بسته شکلات تا قتل نفس را در بر بگیرد و شدت در نظر گرفتن مجازات برای مجرم به طور کلی رابطه مستقیمی با شرایط جامعه و رشد فکری و مدنی آن دارد.

در چند دهه گذشته جنبش ضد اعدام جایگاه خاصی در مجامع حقوق بشر باز کرده و توانسته به مقدار زیادی جلوی چنین مجازات هایی را بگیرد. هم اکنون 128 کشور جهان یا اعدام را به کل از قانون اساسی خود حذف کرده اند یا بیش از 3 دهه است که عملاَ دست به اینگونه مجازات ها نمی زنند. شرط حذف مجازات اعدام یکی از شرط های باقیماندن در اتحادیه اروپا می باشد و سازمان عفو بین الملل، ائتلاف جهانی علیه اعدام و همچنین برخی از "ان جی او" ها قطعنامه ای را به مجمع عمومی سازمان ملل در ۱۰ اکتبر 2007 مبنی بر توقف اعدام در سطح جهان ارائه کردند. این اقدام گامی موٽر در جهت لغو قانونی "مجازات اعدام" در سطح جهان است.در آخر سازمان ملل نیز مجازات اعدام را محکوم و از کشورهای عضو این سازمان درخواست نمود تا مجازات اعدام را به صورت کلی از قوانین خود خارج کنند.

مجازات اعدام نه تنها باعث از بین رفتن جرم و جنایت نمی شود بلکه یکی از عوامل افزایش آن نیز هست چون اعدام و حذف فیزیکی مجرمین تنها باعث از بین رفتن یکی از هزاران قربانی جامعه ی نا امن و بیمار می شود بدون آنکه کمبودها و عقده هایی که باعث بوجود آمدن مجرم شده است شناسایی شود.در واقع بحث ما اینجا بر سر گناه کار بودن یا نبودن افراد اعدام شده نیست. بحث بر سر این است که کسی حق کشتن انسان دیگری را ندارد. بحث بر سر این است که چنین مجازاتی تنها ترس و وحشت را در جامعه القا می کند و خشونت و وحشی گری را یک امر عادی و روز مره نشان می دهد. کسی که در یک جامعه مرتکب جرم می شود باید مورد بازپروری قرار گیرد تا کمبودها و نقصانی که باعث تبدیل شدن وی به یک جنایتکار شده شناخته و درمان شود مجازات اعدام از بازگو شدن این کمبودها جلوگیری و با بریدن سر نخ از پیدا کردن عوامل و کمبودهای زاینده جرم در جامعه جلوگیری میکند. این درحالی است که هر جنایتی که در جامعه اتفاق می افتد تنها به گردن شخص انجام دهنده نیست بلکه تمام افراد جامعه در به وقوع پیوستن این جرم شریکنند چون جامعه هر چه امن تر و انسانی تر باشد جرم و جنایت در آن کمتر است اما جدای از این موارد اگر آمار جرم و جنایت را بررسی کنیم در کشورهایی که مجازات اعدام اعمال می شود این آمار سیر صعودی دارد.
به هر حال اگر مقصود از اعدام کردن این باشد که با ایجاد ترس در جامعه از ارتکاب جنایت جلوگیری به عمل آید تجربه نتیجه ای عکس را نشان داده است و با توجه به اینکه ایجاد ترس در جامعه خود از عوامل بالا رفتن بزه و جرم و جنایت می باشد بسیار غیر منطقی به نظر می رسد. از طرفی دیگر اگه مقصود تنبیه جنایتکار است خود اعدام تکرار قتل و یه شکل خاصی توجیه کننده عمل جنایت است. در واقع نمی توان با کشتن انسان ها به جنگ با مقوله کشتن انسان رفت! اعدام فرهنگ آدم کشی را زنده و برای جامعه عادی کرده و بدین طریق به بازتولید عمل قتل کمک می نماید.در واقع می توان به جای چنین عملی به بازپروری مجرم و دستیابی به ریشه ها و کمبودهایی پرداخت که جنایتکار تولید می کند.به طور قطع هیچ انسانی به شکل مجرد جنایتکار نیست و این شرایط جامعه است که از وی یک جنایتکار می سازد و بدون دستیافتن به چنین معضلاتی ریشه کن کردن جنایات بسیار خود فریبانه و غیر قابل دسترس می شود. باید بببینیم که چه عواملی باعث بوجود آمدن چنین جنایتکاری شده. کشتن قاتل علاوه بر عادی سازی کشتار و خشونت در جامعه مانع بر طرف شدن مشکل شده و جامعه تبدیل به جایگاهی برای پرورش جرم و جنایت خواهد شد.
در نهایت باید اذعان داشت قاتل و مقتول هر دو قربانی و نمود عینی آسیبها و کمبودهای همان اجتماع هستند و جنایتکار اصلی جامعه ای است که این جنایات را تولید می کند. اما از نگاهی دیگر نیز می توان درستی چنین مجازاتی را زیر سوال یرد و آن اشتباهاتی است که به هر حال در بزرگترین و عادلانه ترین دادگاه های جهان نیز صورت می گیرد. آیا تضمینی هست که مجرم محکوم به اعدام به طور قطع گناهکار بوده و حکم درستی برای وی در نظر گرفته شده است؟ حتی کوچکترین احتمالی نیز می تواند انسان را مجاب کند که چنین مجازات بدون بازگشتی شدیداً غیر منصفانه و غیر قابل جبران می باشد. نمونه های بسیاری از این قبیل اشتباهات را می توان در تاریخ دادگاه های جهان مشاهده نمود و شاید بارزترین و مجاب کننده ترین آن اعدام دیوید گیل فعال سرشناس جنبش ضد اعدام باشد.

اما تا اینجا تمام بحث بر سر مجازات اعدام به صورت عام بوده ودر حالیکه ما امروز با مشکل اعدام کودکان نیز رو برو هستیم. در واقع اعدام کودکان خشن ترین و غیر عادلانه ترین مجازاتی است که یک مرجع قضایی می تواند در نظر بگیرد.

طبق کنوانسیون حقوق کودکان سازمان ملل متحد کودک به انسان زیر 18 سال خطاب می شود که فاقد بلوغ فکری و اجتماعی بوده و مجازات اعدام در مورد آن مردود می باشد و با توجه به اینکه این کنوانسیون به امضای دولت ایران نیز رسیده است ما از تمامی مراجع قضایی و قانون گزار درخواست می کنیم که در مورد اعدام کودکان تجدید نظر نموده و راهکارهای دیگری را در این مورد به کار گیرند.

در واقع کودک در زمان هنگام ارتکاب به جرم فاقد بلوغ کامل فکری و اجتماعی بوده و به شکل ناخواسته و تحت تاثیر شرایط و جامعه دست به چنین عملی زده و جنایات صورت گرفته در کودکان با برنامه ریزی قبلی یا انگیزیه مشخصی نبوده است و مجازات اعدام بیش از اندازه برای چنین جرم هایی که می تواند در یک نزاع بچگانه و ساده نیز رخ دهد سنگین است!

اگرچه کودکان در ایران در سنین کودکی به دار مجازات آویخته نمی شوند اما پس از گزراندن سال ها در زندان و رسیدن به سن قانونی این مجازات در مورد ایشان اجرا خواهد شد و این خود نیز با مشکل حقوقی مواجه است زیرا جرم در زمان دیگری اتفاق افتاده که همانطور که گفتیم شخص مجرم در سنین کودکی قرار داشته و فاقد بلوغ فکری و اجتماعی کافی برای تجزیه و تحلیل شرایط بوده است.

آیا بهتر نیست در این مورد از روش های بازپروری و مجازات هایی سبک تر در مورد کودکان استفاده شود با توجه به اینکه انسان در این سن به خوبی می تواند به شرایط نرمال و انسانی برگشته و به آغوش جامعه بازگردد در حالیکه کشتن او نه تنها مشکلی را حل نمی کند که با توجه به گفته های بالا مشکلات عدیده ای را هم بر دوش جامعه می گزارد.

در آخر باید گفت که اعدام آلترناتیو خوبی برای " پاک کردن زمین از جنایتکار" نیست. اعدام که خودش کشتن یه نفر میباشد نمی تواند باعث از بین رفتن جنایت شود بلکه خود جنایت را تکرار میکند ولی در مقابل لغو حکم اعدام و اعلام ارزش جان آدمی، اولین گام در مبارزه با فرهنگ آدمکشی در جامعه است  

بیانیه دانشجویان تصرف کننده دانشگاه پلی تکنیک آتن

 آتن ، جمعه ۱۲ دسامبر ۲۰۰۸  

روز یکشنبه ۶ دسامبر ، یک همرزم پانزده ساله قدیمی ، "الکساندروس گریگوروپولوس" ، با اصابت گلوله ای بر سینه اش با خونسردی تمام توسط " اپامینوداس کورکونئاس " از گارد ویژه نیروهای پلیس ، در منطقه اکسارچیا به قتل رسید .

   بر خلاف گفته سیاستمداران و ژورنالیستها که شریک جرم این قتل هستند ، این یک "اتفاق نادر" نبود بلکه انفجار سرکوب دولتی ای بود که که به طور سیستماتیک و به روشی سازمانیافته ، کسانی را که مقاومت میکنند ، کسانی را که شورش میکنند ، آنارشیستها و آنتی اتوریتاریانیست ها را هدف قرار داده است . این نقطه اوج تروریسم دولتی است که در تقویت نقش مکانیسم های سرکوبگر ، تسلیح دائمی ، سطح افزایش یابنده خشونتی که بکار میبرند ، بوسیله دکترین "عدم تحمل و رواداری" ، با تهمت پراکنی پروپاگاند رسانه ای علیه کسانی که در مقابل اتوریته مبارزه میکنند ، متجلی شده است .

… البته تکیه گاه من تا یه زمانی پدر و مادرم بودن ولی وقتی اونا منو توی چار دیواری مدرسه تنها گذاشتن و رفتن پی کارشون تازه دوزاریم افتاد که باید دنبال قویترش بگردم. یه چیزی که حتی سر جلسه ی امتحان ثلث سوم هم کنارم باشه و سوال ها رو به میل من آسون کنه.یادمه اولین نمره ی زندگیم که از درس دیکته هم اخذش کردم نمره ی شکیل و بی نظیر یک بود اونم یه یک ِ خشگل و خوش رنگ (یعنی قرمز) در حالیکه با دو خط کوتاه دو طرفش تزئین شده بود. این شکلی (-1-) .